Simizu Uichi (1916–2004)
Kyoto’nun Higashiyama semtinde, seramik toptancılığıyla uğraşan bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Henüz 15 yaşlarındayken seramik sanatına ilgi duymaya başladı ve usta seramikçi Ishiguro Munemaro’nun yanında çırak olarak çalıştı.
1951 yılında, Yedinci Japonya Güzel Sanatlar Sergisi’nde ilk ödülünü kazandı. 1955’te Japon El Sanatları Derneği tarafından başlatılan Japonya Geleneksel Kogei Sergisi’ne eserleriyle katıldı ve 1960 yılında bu sergide Dernek Başkanı Ödülü’ne layık görüldü. Aynı dönemde Shikokai ve Ryokutokai gibi sanat topluluklarının kuruluşuna da katkıda bulundu.
Sanat yaşamı boyunca birçok önemli ödül kazandı: 1953’te Çağdaş Seramik Sanatı Sergisi’nde Asahi Ödülü, 1955’te Japon Seramik Derneği En İyi Zanaatkâr Ödülü, 1958’de Brüksel Uluslararası Sergisi’nde Büyük Ödül ve 1963’te Washington Eyaleti Uluslararası Seramik Yarışması’nda Birincilik Ödülü bunlardan bazılarıdır. 1985 yılında (Showa döneminin 60. yılı) demir sırlı seramik alanındaki üstün başarısı nedeniyle “Önemli Somut Olmayan Kültürel Miras Taşıyıcısı” —diğer adıyla Yaşayan Ulusal Hazine— unvanına layık görüldü ve aynı yıl Mor Kurdeleli Madalya ile onurlandırıldı.
Kariyerinin ilk yıllarında evindeki atölyede hurma sırlı, seladon, tenmoku, beyaz sırlı ve demir sırlı eserler üretmekteydi. 1970 yılında ise Shiga Eyaleti’nin Horaicho bölgesinde yeni bir fırın kurdu. Bu dönemde beyaz ve siyah (demir) sırların birleşiminden oluşan “Horai sırrı”nı geliştirdi. Bu teknikle hem geleneksel çay seramiklerinde hem de modern seramik sanatında güçlü ve saygın bir üslup ortaya koyarak büyük beğeni topladı.
){kind=link}