Nakazato Muan (12. Nesil Nakazato Taroemon) (1895–1985)
11. nesil Taroemon’un ikinci oğluydu. Ağabeyi farklı bir yol seçtiği için aile ocağını Shigeo devraldı. Nakazato, çömlekçiliğin temel ilkelerini Arita Teknik Okulu’nda öğrenmiş, ardından Karatsu Fırın Sanayi Şirketi ve Karatsu Tuğla Şirketi’nde mühendis olarak görev yapmıştır. Daha sonra, kereste ticaretiyle uğraşan Mutsuro ailesinin evlatlığı olmuş, ancak babasının 1924 yılında vefat etmesinin ardından 1927’de 12. nesil Taroemon unvanını almıştır. Ertesi yıl, feodal dönemden beri kullanılan Ochawan fırınını yeniden inşa etmiş ve yeni bir aşağı çekişli kömür fırını kurmuştur.
1929 yılında eski Karatsu fırınlarının kalıntılarını kazmaya başlamış, o tarihten itibaren uzun yıllar unutulmuş olan Karatsu seramiklerini araştırmaya ve yeniden canlandırmaya kendini adamıştır. Geleneksel dövme tekniğini mükemmelleştirerek 1955 yılında Karatsu seramikleri alanında “Somut Olmayan Kültürel Miras Sanatçısı” unvanını almıştır. Ardından 1967’de Mor Kurdeleli Madalya, 1969’da Dördüncü Sınıf Kutsal Hazine Nişanı ve 1970’te Batı Japonya Kültür Ödülü ile onurlandırılmıştır. 1976 yılında ise Karatsu seramikleri dalında “Önemli Somut Olmayan Kültürel Miras Taşıyıcısı (Yaşayan Ulusal Hazine)” olarak kabul edilmiştir.
Bu dönemde Kyoto’daki Daitokuji Tapınağı’nda Budist rahipliğe adım atmış, “Muan” adını almış ve 1959 yılında emekliye ayrılmıştır. Aynı yıl, en büyük oğlu Tadao 13. nesil Nakazato Taroemon unvanını devralmıştır. Bundan sonra Nakazato Muan, yaşamının geri kalanını kendi özgün seramik tarzını yaratmaya adamıştır.
){kind=link}